تحقیقات جدیدی که در نشست سالانه انجمن اروپایی برای مطالعه دیابت (EASD) در هامبورگ آلمان (2 تا 6 اکتبر) ارائه می شود، نشان می دهد که به دنبال حمله قلبی، میزان مرگ و میر برای افراد بدون دیابت و مبتلایان به دیابت نوع 2 کاهش یافته است، اما این آمار برای افراد مبتلا به دیابت نوع 1 کاهش نیافته و بدون تغییر باقی مانده است. این مطالعه توسط دکتر لین گلین، از موسسه کارولینسکا، استکهلم، سوئد و همکارانش انجام شده است.

مطالعات قبلی نشان داده اند که افراد مبتلا به دیابت پس از حملات قلبی( MIیا انفارکتوس میوکارد)، در مقایسه با افراد بدون دیابت، پیامد بدتری دارند. در مقابل، مطالعات اخیر کاهش قابل توجهی را در مرگ و میر کلی و پیامد قلبی عروقی (CV) در میان افراد مبتلا به دیابت نشان داده است. با این حال، روند بقا پس از اولین حمله قلبی در افراد مبتلا به دیابت و بدون دیابت هنوز به طور گسترده مورد مطالعه قرار نگرفته است.

با استفاده از داده های بین سال های 2006 تا 2020، نویسندگان 2527 فرد مبتلا به دیابت نوع 1(T1D)، 48321 فرد مبتلا به دیابت نوع 2 (T2D) و 243170 فرد بدون دیابت را با اولین حمله قلبی در ثبت ملی مراقبت های بهداشتی، شناسایی کردند. پیامدهای اندازه گیری شده روند بقا، (مرگ و میر کلی و مرگ قلبی عروقی[CV])، و رویدادهای قلبی عروقی عمده یا ماژور (MACE)، به معنای نتایج ترکیبی سکته مغزی غیر کشنده،MI  غیر کشنده، مرگCV و نارسایی قلبی بستری شده در بیمارستان بود. برای بررسی هرگونه تغییر در این نتایج از مدل سازی کامپیوتری و آماری استفاده شد.

افراد مبتلا به دیابت نوع 1(62 سال) در مقایسه با افراد مبتلا به دیابت نوع 2(75 سال) جوانتر بودند، غالبا زن بودند(44 درصد در مقابل 38 درصد) و در حالی که میانگین سنی گروه شاهد بدون دیابت، 73 سال بود و 38 درصد از آنها زن بودند. روند سه ساله ی مرگ، مرگ CV و MACE بین گروه ها بررسی شد.

در طی پیگیری و پس از تعدیل‌های متعدد (جنس، سن، بیماری‌های همراه، عوامل اجتماعی-اقتصادی و دارو) محققان شاهد کاهش معنی‌داری در روند سالانه برای همه ی مرگ‌ها در گروه کنترل (1.9- درصد در سال) و افراد مبتلا به دیابت نوع 2(1.3- درصد در سال) بودند. چنین روندی در افراد مبتلا به دیابت نوع 1 مشاهده نشد(بدون تغییر).

آمار مربوط به مرگناشی از بیماریهای قلبی عروقیبرای گروه کنترل 2.0- درصد در سال، برای بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 به میزان 1.6- درصد در سال، و برای افراد مبتلا به دیابت نوع 1 به میزان 0.5- درصد در سال بود، که این نتیجه برای دیابت نوع 1از نظر آماری معنی دار نبود.

آمار بروز MACE، در گروه کنترل 2.3 درصد در سال، در گروه مبتلا به دیابت نوع 1.9 درصد در سال وبرای افراد مبتلا به دیابت نوع یک، 0.6 درصددر سال کاهش یافت، اما دوباره نتیجه برای دیابت نوع 1از نظر آماری معنی دار نبود.

نویسندگان با بحث درباره دلایل بالقوه ی این یافته‌ها، گفتند: به دلیل دسترسی بیشتر به مراقبت‌های استاندارد پس از یک حمله قلبی- به عنوان مثال مداخله عروق کرونر از راه پوست- و درمان کلی بهتر پزشکی، این آمار ممکن است بهبود یافته باشد. با این حال، این استاندارد مراقبت باید در هر سه گروه بهبود می یافت.

نویسندگان اظهار داشتند در جمعیت مورد مطالعه ی ما، زمان ابتلا به دیابت برای افراد مبتلا به دیابت نوع 1، طولانی تر بود و میانگین هموگلوبین گلیکوزیله ی آنها (معیار میانگین سطح قند خون در 3 ماه گذشته) نسبت به افراد مبتلا به دیابت نوع 2 بالاتر بود، که ممکن است بر روی خطر ابتلا به حمله قلبی و همچنین پیش آگهی پس از حمله قلبی تاثیر گذاشته باشد.

نویسندگان نتیجه گیری کردند: طی 15 سال گذشته، خطر مرگ و حوادث قلبی عروقی عمده در افراد بدون دیابت و مبتلا به دیابت نوع 2 پس از اولین حمله قلبی به طور قابل توجهی کاهش یافته است. در مقابل، این روند کاهشی در افراد مبتلا به دیابت نوع 1 وجود نداشت. مطالعه ما نیاز فوری به درک خطر قلبی عروقی در افراد مبتلا به دیابت نوع 1 را برجسته کرد.

منبع:

https://medicalxpress.com/news/2023-09-death-heart-diabetes.html